🐋

Blogs

SHORT STORY | Kerstverhaal

KERSTVERHAAL | Voor Kaimi van 11 omdat zij van honden houdt en er geen kan krijgen ;-)

De Magische Hondenband

De koude winterzon was al onder gegaan en liet de wereld in donker achter. Alessa keek even naar de eindeloos beboste heuvel in de verte waarachter de zon was verdwenen. Geruststellende vlokjes sneeuw vielen op haar neus. Ze moest er even om lachen. Zachtjes kwamen de herinneringen weer boven; de vlokjes sneeuw waar hij altijd zo blij op reageerde. Triest keek Alessa naar de kleine gedenksteen aan haar voeten. Een zachte traan glee over haar wang en viel op haar jas. Het veranderde langzaam in een glinsterend ijsblokje. Ze keek ernaar.

‘Ik moet hier maar eens mee ophouden, heh, dat gehuil,’ zei ze hardop. Ze ging op haar hurken zitten en raakte de band aan; zijn halsband. Ze zuchtte en plukte de verweerde kapotte halsband van de steen. Hij lag daar al een jaar nu. Alessa volgde de contouren van de band en haar vingers stopten bij iedere beschadiging. De afdrukken waren diep en slordig omlijst met bruine vlekken. Wolventanden en bloedvlekken. Zijn bloed; het enige wat er nog over was van haar geliefde hond.

Ze rilde. De jonge hond had geen schijn van kans gehad tegen de wolven. Tenminste, dat was wat ze zeiden. Waarom was 'ie nou zo ver het bos ingelopen? De vragen bleven en de antwoorden kwamen maar niet. Alessa voelde haar boosheid weer opkomen. Ze keek naar de hemel en zag dat de wolken plaats hadden gemaakt voor de sterren. De wind was gaan liggen. Alleen de sneeuw kraakte zachtjes onder haar. Ze sloot haar ogen en dacht dat ze op deze kerstavond maar eens terug naar binnen moest gaan. Naar de warmte van de open haard en de stapel cadeautjes.

Maar iets in haar hield haar tegen. Haar blik richtte zich weer op de steen; een steen die eruit zag als een grafsteen. Maar er onder lag geen lichaam. Ze stond op en propte de halsband met de grote gesp in haar jaszak. ‘Klaar nu,’ dacht ze. Ze keek nog even om naar het huis honderd meter verderop en zette toen voet richting de bosrand. Ze kroop onder het witte hekje door dat de paardenwei scheidde van het woud en verruilde de veilige omgeving voor gevaarlijk terrein. Achter haar sloot het bos zich met enkel de voetstappen in de sneeuw als enige bewijs van haar passeren.

Het huis verdween langzaam in de verte maar dat zag Alessa al niet meer. Ze wist precies waar ze heen ging. Verbaast over haar eigen onbevreesdheid, stapte ze over de wortels van de slapende bomen. De sterren en de halve maan verlichtte haar denkbeeldig pad. Na een half uur lopen kwam ze bij de kleine open plek. De plek waar haar hond Damia was aangevallen. Ze dacht aan haar levendige hond die ze als puppy had gekregen van haar oma. In een jaar tijd waren ze heel hecht geworden; een tweekoppig team. Waarom was ie dan toch zonder haar het bos ingelopen? Waar is hij? Weer die vragen. Echter, nu zou ze het antwoord gaan vinden. Alles in haar zei dat het nu ging komen. Maar ineens was ze niet meer zo zeker van haar zaak. Het is donker, alles is bedekt met sneeuw en het is al een jaar geleden.   

Ze stak haar hand in haar zak en gewaarworde de vertrouwde riem. Hij voelde niet meer zo koud aan. Vreemd, want zo dicht zat ie niet tegen haar lichaam. Ze haalde de riem uit haar zak en haar ogen werden groot van verbazing; de riem was weer als nieuw en lichtjes bedekt met glinsterende gouden sneeuwvlokjes. Ze opende haar hand en keek hoe de halsband langzaam opsteeg. ‘Dit kan helemaal niet,’ stamelde ze. Ze keek zoekend om zich heen naar de witte wereld. Het was stil, zelfs geen uil. Ze kende dit stuk bos goed, voorheen liep ze hier elke dag met Damia. Het was eigenlijk geen plek waar wolven kwamen. De riem begon te bewegen. Nog steeds onthutst keek Alessa naar de riem die zachtjes wegdreef. Ze stond aan de grond genageld. De riem stopte. ‘Moet ik volgen?’ vroeg ze hardop.

Op een of andere manier voelde het toch heel normaal aan. Toen er in de verte een klein lichtje verscheen, besloot ze de riem te volgen. Zij wilde toch antwoorden? Ze vermande zich en trok haar wintermuts iets verder over haar oren. Een tweede lichtje verscheen. En een derde. Plots stopte de riem en viel met een bons op de grond. Alessa bukte zich en keek naar de plek waar de riem was gevallen. Ze zag niets anders dan een hoop takken en bladeren. Ze reikte naar de riem. Ze had zich het vast allemaal verbeeld. Maar de riem zat vast en zonk langzaam de grond in. Verwoed begon Alessa te graven. ‘Nee, neeee!’ gilde ze. ‘Het is het enige wat ik nog van ‘m heb!!’ Maar de band zonk sneller en sneller. Tot het stopte.

Alessa kalmeerde en stak haar hand in het ontstane gat. Ze voelde iets kouds. Iets hards en plats. Met scherpe punten. Ze trok het naar boven en staarde naar het zware ding. Een ijzeren val. Een dierenval. Aan de punten zat geronnen bloed en stukjes vacht. Alessa’s brein ging op volle toeren. De haren waren beige met donkere uiteinden... net als van Damia! Hij heeft dus in de val van een stroper gezeten; goed mogelijk, dacht ze. Haar maag kromp ineen en haar hart een klein sprongetje. Zou hij nog leven en ergens gevangen zitten? Maar toen ze het stukje halsband aan de val zag zitten begreep ze dat de val bij zijn nek heeft gezeten en haar kleine sprankje hoop verliet haar. Toch keek ze weer om zich heen en zocht naar de lichtjes die haar eerder de weg wezen.

Daar! Een lichtje! Ze zette de val tegen de boom en pakte een grote tak om de plek markeren. Tussen de kale takken keek ze naar boven. De sterren leken nog helderder dan eerst. De halsband bevrijdde zich uit de bosgrond en leek weer paraat om Alessa weer verder te begeleiden. Alessa volgde de lichtjes en de glinsterende halsband steeds verder het bos in. Ze dacht niet meer aan thuis, niet aan de cadeautjes onder de kerstboom, ze wilde maar één ding; de waarheid.  Vastbesloten klom ze over oude wortels, betrad ze de bevroren beekjes en schoof ze de takken die haar gezicht raakte opzij. Steeds verder en verder en verder... Totdat de halsband opnieuw stopte. Dit keer bij een dicht en kaal struikgewas. De halsband zweefde naar boven en verdween aan de achterkant. Allesa wurmde zich tussen de takken door tot ze niet meer verder kon. Ze stootte tegen een rotswand. Niets. Paniekerig keek ze links en rechts. Tot haar opluchting zag ze een klein lichtje rechts van haar. Ze volgde het en belandde in soort gang die door natuurelementen gehouwen was in de enorme rots.

De wanden waren een beetje glibberig maar niet vervelend. Boven haar zag ze een piepklein lichtpuntje; een glimworm. Na een paar meter nog meer totdat ze een gang bewandelde compleet zacht verlicht door deze wonderlijke kleine diertjes. De schoonheid trof haar. Ze haalde diep adem; de lucht was hier aangenaam warmer en ze proefde frisheid als van jonge bladeren. In de verte zag ze een lichtbundel; het einde van de tunnel. Ze voelde zich sterker dan ooit en trad het licht tegemoet. Knipperend met haar ogen stond ze in het felle licht. Toen haar ogen gewend waren zag ze dat ze in een enorme grot stond. In het middel lag een heuvel van groene dennentakken. Op de top stond de bron van het licht; een grote bolvormige versie van de kleine lichtjes in het bos. Het licht verzachtte en toen zag ze ineens de grote zilveren wolf die in het midden stond. Zijn intelligente ogen keken haar doordringend aan.

De felgroene ogen van het prachtigste dier dat Alessa ooit gezien had, werden milder. Voorzichtig stapte hij opzij en direct sprong daar een beige kleurige hond vanachter hem vandaan. Damia!!!! De hond sprong in Alessa’s armen en samen zakten ze naar de grond. Alessa huilde van blijdschap. Ze woelde haar hond door zijn vacht en voelde de grote littekens bij zijn hals en borst. Nieuwe vragen welde in haar op. Ze keek door haar tranen naar de grote zilveren wolf. Maar die was weg. Evenals het licht. In het schijnsel van de glimwormen trok ze haar nu grote hond nog dichter naar zich toe. Hij likte haar tranen weg. De nieuwe vragen zouden moeten wachten. ‘Kom,’ zei ze, ‘we gaan naar huis.' 

Nicolle van Groningen is Reefz Reporter, redacteur Wildlife Magazine, docente dierverzorging/biologie, bestuurslid Stichting Rugvin en adviseur vanuit haar eigen bureau Seanic, waarmee ze bedrijven ondersteunt bij het vormgeven van hun visie & missie.

Advertentie

Over Reefz

🌍 Blue Economy Network

✒️ Lidmaatschap

⚜️ Vacaturebank

Partners

Wildlife Magazine

🔎 Bekijk alle verschenen edities van Wildlife Magazine -

Bedrijvengids & Productcatalogus (TOP10)

🔎 Bekijk alle bedrijven en producten op Reefz -

Winactie

Kans maken op deze prijs ?
Doe mee met de Reefz Winactie !

Foto's

Workshops

Teaching - Learning - Caring...

Travel

-broaden your horizon-

Career Coach

De eerstvolgende stap in je carrière.

Business to Business

Consultancy & Communications

bol.com

Welke content hoort waar ?

Werken bij WildWorld B.V.

Studie, Stage & Afstuderen bij WildWorld B.V.

Contactformulier

✉️  Ik wil naar aanleiding van de informatie op deze website in contact komen met de organisatie -

Reefz

WildWorld B.V.

FB Page | FB Group | Mailing List


Mission:


Re(de)fining businesses,

Connecting professionals,

Empowering people,

Envisioning sustainable societies.


Read more...



Organisatie:


  • Animal Care by Mafalda
  • Communications (B2B)
  • Consultancy (B2B)
  • Contactformulier
  • Medewerkers
  • Partnerships
  • Raad van Advies
  • Studie, Stage & Afstuderen
  • Werken
  • WildWorld B.V.
  • Workshoppacks
  • Direct naar:


  • Animal Care Manuals
  • Career Coach
  • Human|Nature
  • I.M.
  • Off Topic
  • Projecten
  • Reefz Events
  • Reefz Recensie
  • Vacaturebank
  • WildWorld B.V.
  • Workshops voor Groepen



  • Uitgever: WildWorld B.V. | Contact: redactie@wildworld.nl