🐋

Columns

Support Team

Verkeerd verbonden

“Zullen we Skypen?”. Meewarig kijk ik naar het berichtje. Skypen?! Bestaat dat nog? Stomme vraag natuurlijk. Ik tik terug "Facetimen?". De ontvanger blijkt geen Apple-gebruiker te zijn. Blijkbaar kun je best leven zonder Apple. Dus ik maar opnieuw Skype installeren. Weer een gezellig stickertje op mijn telefoon erbij. Ik denk even terug aan waar ik ooit Skype voor gebruikte: m’n schatje in een ander stadje, een studievriend aan de andere kant van de wereld en een vriendin in Ierland. Mijn oude account blijkt nog te bestaan. Even later heb ik een ouderwetse Skype-meeting. Hoe leuk is dat.

Een week geleden zat ik te sms’en met een werkmaatje. Ik vraag waarom we niet appen? Om vervolgens de conversatie te hervatten via de nieuwste nieuwkomer 'Telegram' (...). Nooit eerder van gehoord. Vrijwel direct na het installeren ervan krijg ik een berichtje van een collega: "Welkom in 2015...". Serieus zeg. Twitter. Ook zo iets. Die heb ik altijd gemeden. Toch moest ik een account aanmaken om iemand te kunnen volgen die ik nodig had voor input van informatie. Was handig. Dacht ik. Ik heb inmiddels één volger. En daar maak ik me grote zorgen over, want ik twitter nooit. Misschien denkt ze nu dat ik een niets-betekenend-leven heb. Maar ik ken haar persoonlijk en zij mij, en dat is best bijzonder op Twitter.

Gelukkig is er ook nog Facebook voor communicatie en imago-behoud. Eveneens beschikbaar als app en onderzoek heeft aangetoond dat deze bij de massa in de top-drie van meest gebruikte applicaties staat. Voor mij is er nog wat werk aan de winkel, want volgens mij ben ik hier en daar gedegradeerd tot ‘kennis’ in plaats van 'vriend'. Zou best wel eens kunnen liggen aan de anti-plastic-dierenleed-olieboor-acties die ik grotendeels post. Voor sommigen misschien vervelend. Snap ik. Ik krijg er ook bijna nooit ‘likes’ op; desastreus voor m’n ego. Gelukkig voor de twee bedrijven-facebookpagina’s die ik onderhoud, ben ik daar wel wat communicatiever en politiek correcter.

Misschien moet ik eens leuke familiekiekjes op mijn persoonlijke Facebookpagina posten of een ‘Kijk, ik heb een mislukte taart gebakken!’-selfie. Laatst zei iemand tegen me: "Goh, dus jullie zijn niet op vakantie geweest". Euh... we hadden een erg prettige vakantievilla met top zwembad, vijf ligstoelen, een mega-terrein met een waterval op loopafstand en elke dag vers stokbrood. En een opblaaskrokodil, maar dat zei ik niet. Ik vroeg "Hoezo?". "Zag niets op Facebook". Dat deed me denken aan een maandagochtend-cartoon, ooit gezien op – inderdaad – Facebook. Hij gaat zo: Mannetje bij koffieapparaat. Dametje komt erbij hangen en vraagt: ‘En? Wat vond je van m’n weekend?’. Erg typerend en ik moest er hartelijk om lachen. Ik wilde graag het stripje delen, maar kon het niet terugvinden. Zó veel informatie...

Dat is het wellicht ook wel: ‘zo-veel-informatie’. Hoe kom je er nog wijs uit? Maar vaak vergeten we gewoon dat we de power hebben van ‘keuze’. Dat vergt wel enig voorwerk in het nadenken over de vraag ‘Waar liggen mijn interesses, wat vind ik nu echt belangrijk?’. Als je een gevoel hebt van ‘overkill’, dan weet je gewoon (nog) niet: 1. wat je echt echt echt interessant vindt; 2. hoe je moet focussen in je zoekgedrag; 3. dat je niet bang hoeft te zijn om iets te missen, en 4. wat specifiek voor jou werkt qua functionaliteiten.

Soms kiezen anderen voor ons. Vorige week zei mijn directeur tegen het team dat iedereen nu heus eens de 'Opp App' geïnstalleerd moest hebben. Dat is een app waarbij je je mening anoniem kunt ventileren, waarmee je kunt stemmen, ideeën kunt spuien en oplossingen kunt aandragen. Een soort vergadering dus, maar dan efficiënter (het woord ‘effectief’ durf ik hier nog niet te gebruiken). En ook zonder verhitte discussies. Eén druk op de knop en het is beklonken. Hoe handig is dat. We mochten gaan stemmen over een beleidsvraagstuk en meedenken over hoe dit te realiseren. Het was zelfs een soort van spannend. Zeg maar ‘The Meeting-Game’ en ik kreeg acuut ook een ‘Idols’-gevoel. De procentuele uitkomst was ellendig: 49 tegen, 51 voor. Maar goed, democratisch tot stand gekomen. Iedereen liet het maar gelaten over zich heen komen; de meerderheid beslist immers. Zat ik daar met m’n doordachte tegen-argumenten. Verwoed begon ik de gedachten erover in mijn telefoon te rammen. Zo!! Adem uit.

En nu?

Wat grappig is, of triest, is dat de verwachtingen met de technologie meegroeien. Je wordt verwacht die ene app te hebben, je wordt verwacht direct te reageren. Oh wee als ik twee vinkjes zie op de Whatsapp en je hebt niet gereageerd! BENG! - een gat in m’n ego en het wrijvende gevoel van wantrouwen. Hypothetisch gezien dan. Sinds kort heb ik een briefwisseling via Messenger met een oude vriend. Al 20 jaar niet gesproken, had me gevonden via – jajajaja – Facebook. Helemaal leuk. Maar wat frappant is, is dat we al drie keer nadat er twee weken tussen een reactie zat, ons hebben geëxcuseerd over een late reactie. Compleet onnodig. Ik bedoel, Vincents’ brieven deden er ook weken over voordat ze Theo bereikten. En hoe waardevol was dat. Is dat. Vandaag stuurde ik een zieke collega een papieren kaartje, zo eentje met een postzegel. Handgeschreven, heeft 'ie gelijk wat te doen met het ontcijferen ervan. Aan de ene kant heel persoonlijk, maar een appje doe ik sneller en heb daarmee dus ook vaker contact met de mensen om wie ik geef. Altijd bereikbaar.

Hoe ellendig om niet verbonden te zijn. Vanochtend bracht ik de kids naar school. Mijn telefoon lag nog op de tafel. Ik voelde me bijna naakt. En zéér onverantwoordelijk. Stel, er gebeurt iets en ik kan niemand waarschuwen??

"Jemig wat stom, iemand aangereden en ze kon niet eens de hulpdiensten bellen! Idioot!"

"Hoezo dan? Was d’r accu leeg? Abonnement verlopen? Beltegoed op? Kon ze er niet bij? In de wc laten vallen? Net gestolen? Per ongeluk met haar naaldhak op gaan staan??"

"Nee."

"Nee?"

"Nee...vergeten mee te nemen."

"Méén je niet?!?" 

Zo’n gesprek ging er ongeveer door m’n hoofd en ik gaf vervolgens maar wat extra gas om me snel met m’n telefoon te kunnen herenigen (...). We moeten verbonden zijn. Met het hart zou fijn zijn en is optioneel, maar technisch gezien: een absolute must. 

In verbinding zijn. Welk bedrijf wil nu geen werknemers die verbonden zijn met elkaar, met de visie, met het grotere geheel en het hogere doel. Tijdens die ene vergadering onlangs - even terugkomend - had nog niet iedereen de 'Opp App' geïnstalleerd. Sommigen vinden het zelfs bijna een aanslag op hun privacy. Gelukkig konden die nog ouderwets meestemmen door een vinkje op een blaadje te zetten. Ik zie het al helemaal voor me:

"En mensen, nu het volgende punt op de agenda. Graag jullie input."

Doodse stilte. Iedereen op z’n smartphone.

‘Asociaal’ werd dat voorheen genoemd. Maar nee hoor, we zijn gewoon onze meningen en ideeën aan het delen. Wat mij betreft ideaal voor het vermijden van het ellenlange, oeverloze geëmmer over steeds terugkerende onderwerpen. Maar een pittige, zwaar onredelijke en emotionele discussie is zo af en toe ook wel lekker moet ik bekennen. Het mag wat mij betreft dan ook wel een combi worden van ‘elkaar goed in de ogen kijken’ en ‘digitale communicatie’. We hebben die combinatie voor het complete plaatje ook nodig. Ik ben nog geen gevorderde op het gebied van lichaamstaal lezen bij iemand die aan het appen is. Ik bedoel, ik ben al blij als ik mijn leerlingen betrap wanneer ze stiekum op hun mobiel zitten. Iets wat toch vrij simpel zou moeten zijn: wie lacht er nou naar z’n eigen kruis? Dus je ziet een frons of een glimlach, een voorovergebogen houding bij het appen en een onderuit gezakte houding bij een spelletje. Voor het verkrijgen van volledige informatie over iemands innerlijke roerselen, is lichaamstaal een belangrijke indicator. En dan nóg is het juist interpreteren ervan een hele klus.Dieren doen de gehele dag niet anders; hun leven in de natuur hangt er van af. Je ruikt iets heel vies, dus dat zwart-witte dier heeft blijkbaar liever even wat meer ruimte voor zichzelf. Dierentaal is sowieso zwart-witter; lekker duidelijk naar elkaar toe. Hoe zit het met de mens? Wij zien elkaar opgesloten in boxjes van een halve centimeter dik, met de wereld binnen handbereik.

Verandering is oké, dat is wat onze mensensoort heeft helpen evolueren tot wat we nu zijn, maar het moet nuttig, een substantiële verbetering zijn. We passen ons voortdurend aan en adopteren het nieuwe ‘weten’ in onze levensstijl. Overleven gaat niet over eten zoeken, maar veel meer over niet gek worden van alle impulsen die onze tijd in beslag dreigen te nemen. Geef dieren een overdaad aan impulsen, kijk naar whalewatch-boten die groepen fouragerende dolfijnen continu belagen, en er zullen dieren sterven van de honger. Wij mensen worden gewoon knettergek.

Het grootste schaarse goed van deze tijd is immers Tijd. Althans, zo gedragen we ons. Keuzes vergen tijd. Door middel van een app maken we soms het kiezen minder tijdrovend. Daarom vind ik de 'Opp App' prima. Digitaal kiezen we evengoed samen, delen we met anderen en betrekken we onze omgeving. Hiermee creëren we een beeld van wat we doen, wat onze plannen zijn, wat we samen zouden kunnen bereiken. Hierdoor kunnen jij en ik er voor kiezen om aan te haken. Of niet.

Misschien gaat het er al met al niet over om ge-connect te zijn met de wereld, maar ge-connect te zijn met jezelf om daarin de antwoorden te vinden over hoe JIJ wilt dat info je bereikt. En welke info. Oneindig veel keuzes impliceren vrijheid, maar ik voel me soms behoorlijk gevangen in de supermarkt tijdens het omg-welk-potje-pindakaas-moment. Het boodschappen doen heb ik daarom maar uitbesteed. Te veel keuzes hebben zet je soms gevangen. En dat... dat laat je zelf toe. Dus focus. Bepaal waarmee jíj je bezig wilt houden. Daar is vast een hulp-appje voor...

Support Team

Nicolle van Groningen is Reefz Reporter, redacteur Wildlife Magazine, docente dierverzorging/biologie, bestuurslid Stichting Rugvin en adviseur vanuit haar eigen bureau Seanic, waarmee ze bedrijven ondersteunt bij het vormgeven van hun visie & missie.

Advertentie

Over Reefz

🌍 Blue Economy Network

✒️ Lidmaatschap

⚜️ Vacaturebank

Introductie

📃  Columns: een bijzondere verzameling artikelreeksen waarin prominente leden van Reefz hun kijk op de zaken delen -

Partners

Recommendations

Wildlife Magazine

🔎 Bekijk alle verschenen edities van Wildlife Magazine -

Bedrijvengids & Productcatalogus (TOP10)

🔎 Bekijk alle bedrijven en producten op Reefz -

Winactie

Kans maken op deze prijs ?
Doe mee met de Reefz Winactie !

Events

Foto's

Workshops

Teaching - Learning - Caring...

Reefz Sessies

Nieuws, Ontwikkelingen & Innovaties

Travel

-broaden your horizon-

Career Coach

De eerstvolgende stap in je carrière.

Business to Business

Consultancy & Communications

bol.com

zooplus

zooplus.nl

Sprekersbureau SpeakOut

Welke content hoort waar ?

Werken bij WildWorld B.V.

Studie, Stage & Afstuderen bij WildWorld B.V.

Contactformulier

✉️  Ik wil naar aanleiding van de informatie op deze website in contact komen met de organisatie -

Óf: Tip de redactie (anoniem)

Reefz

WildWorld B.V.

FB Page | FB Group | Mailing List



Mission:


Re(de)fining businesses,

Connecting professionals,

Empowering people,

Envisioning sustainable societies.


Read more...



,

Organisatie:


  • Animal Care by Mafalda
  • Communications (B2B)
  • Consultancy (B2B)
  • Contactformulier
  • Medewerkers
  • Partnerships
  • Raad van Advies
  • Reviews
  • Studie, Stage & Afstuderen
  • Werken
  • WildWorld B.V.
  • Workshoppacks
  • Direct naar:


  • Animal Care Manuals
  • Career Coach
  • Human|Nature
  • I.M.
  • Off Topic
  • Projecten
  • Reefz Recensie
  • Reefz Sessies
  • Tip de redactie (anoniem)
  • Vacaturebank
  • WildWorld B.V.
  • Workshops voor Groepen



  • Publisher: WildWorld B.V. | Contact: redactie@wildworld.nl